Lodoslara yenilmemek

Bezdirir seni gazetelerin başlıkları, televizyonların haberleri. Yüreğin daralır, düşündüğünde alıp götürüleni ve gelecek olanı.

Ama bir bakarsın, kapkaralık, umutsuz bir gecenin sonrasında, incecik, lodoslara yenilmemiş bir fidan çıkar karşına, marmara kıyısında.

Şüphen olmasın, binbir zorluğa rağmen ayakta duran bu fidanın sana anlattıklarından.

Gönlün ferah olsun...

Gerçekten mi?

Bir kadının cesedi çırılçıplak tehşir edilmekte. Bu kadın ister katil, ister terörist olsun, anadolu kültürü ile büyümüş bir insanın böyle birşey yapabileceğine inanamıyorum ama biliyorum, bu günümüzdeki islamın kadın anlayışından kaynaklanan adi ve rezil intikam anlayışı olduğunu. Bu ne bizim ne de ''onların'' kültürü. Araplaşma süreci buralara vardı.

Aslında burada tehşir ettikleri o kadının cesedi değil, kendilerinin ne denli bir bataklıkta oldukları. Bir ulus bu seviyeye düşmemeli.

İnsan onuruna saygısı olmayan hiç bir savaşı kazanamayacağını insanlık tarihi anlatıyor bize. İster haklı, ister haksız olsun, savaşın da bir ahlakı olduğunu unuttuk.

Bunu yapan ''güvenlik kuvvetlerinin'' kurtardığı, bu resimleri ''örtüsüz'' yayınlayan gazetelerin tiraj yükselttiği, salyaları akarak okuyanların ülkesinde mi çocuklarınızın, torunlarınızın büyümesini istiyorsunuz?

İnanıyormusunuz gerçekten, bu tehşir ettiğiniz cesedin annesi, babası, kardeşleri, sevdiği sizlerle aynı sınırlar içinde yaşamaktan gurur duyacak?

Kimi kurtacaksınız 28 can aldığınız bu saldırı ile? Hangi siyasi sorun bombalarla çözüldü? Kim size bu görevi verdi? Nereden alıyorsunuz bir halkın adına cinayet işleme yetkisini? Kirli ellerle özgürlüğe dokunulmaz, bunu şimdiye kadar kimse beceremedi. Kirli ellerin getirdiği özgürlükte kirli olur.

Kimin işine yaradı bu cinayet? sorusunu sormak bile istemiyorum. Cevabı korkunç olur.

Bu kirlilikten kurtuluş mu bekliyorsunuz? Gerçekten çocuklarınızın, torunlarınızın kirlilikle doğmuş bir ülkede yaşayabileceklerini mi zannediyorsunuz?

Gerçekten mi?

Bir dosta mektup veya ne kadar ekmek, o kadar köfte...

Değerli dostum,

Bu gün günlük güneşlik bir yaz günü, barış ve huzur içindeki orta avrupada. Tabii ki burada da bildiğin gibi bir sürü sorunlar var; milyonlarca insan işsiz, yüzbinlerce mülteci toplumu her anlamda zorlamaktalar. Elimizdeki para birimi zehir gibi. Devletlerin bazısı iflas etmiş durumda.

Ama her türlü soruna rağmen hepimizin hali, vakti yerinde, rahatlıkla yaşıyoruz. Ama bu güncelliğimiz, dünyamızın güncelliği değil, hele ikimizin doğduğu ülkenin hiç değil, dostum, biliyorum..